پسر بچه اي بود که اخلاق خوبي نداشت. پدرش جعبه اي ميخ به او داد و گفت هر بار که عصباني مي شود بايد يک ميخ به ديوار بکوبد.
روز اول پسر بچه 37 ميخ به ديوار کوبيد. طي چند هفته بعد، همان طور که ياد مي گرفت چگونه عصبانيتش را کنترل کند، تعداد ميخهاي کوبيده شده به ديوار کمتر مي شد. او فهميد که مهار کردن عصبانيتش آسانتر از کوبيدن ميخها به ديوار است...
او اين نکته را به پدرش گفت و پدر هم پيشنهاد کرد که از اين به بعد، هر روز که مي تواند عصبانيتش را مهار کند، يکي از ميخها را از ديوار بيرون آورد.

روزها گذشت و پسر بچه سرانجام توانست به پدرش بگويد که تمام ميخها را از ديوار بيرون آورده است. پدر دست پسر بچه را گرفت و به کنار ديوار برد و گفت: «پسرم! تو کار خوبي انجام دادي. اما به سوراخ هاي ديوار نگاه کن. ديوار ديگر هرگز مثل گذشته اش نمي شود. وقتي تو در هنگام عصبانيت حرفهاي بدي مي زني. آن حرفها همچنين آثاري به جاي مي گذارند.تو مي تواني چاقويي در دل انساني فرو کني و آن را بيرون آوري. اما هزاران بار عذرخواهي هم فايدهاي ندارد؛ آن زخم سرجايش است. زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناک است.»

داستان بسیار آموزنده ایی بود ممنون از شما