حكايت دل



نشد يك لحظه از يادت جدا، دل
زهي دل، آفرين دل، مرحبا دل



ز دستش يكدم آسايش ندارم
نمي‌دانم چه بايد كرد با دل



هزاران بار منعش كردم از عشق
مگر برگشت از راه خطا، دل



به چشمانت مرا دل مبتلا كرد
فلاكت دل، مصيبت دل، بلا دل



از اين دل، داد من بستان، خدايا
ز دستش تا به كي گويم خدا، دل!؟



درون سينه آهي هم ندارد
ستمكش دل، پريشان دل، گدا دل



به تاري گردنش را بسته زلفت
فقير و عاجز و بي دست و پا، دل



بشد خاك و ز كويت برنخيزد
زهي ثابت قدم دل، باوفا دل



ز عقل و دل دگر از من مپرسيد
چو عشق آمد كجا عقل و كجا دل؟



تو لاهوتي! ز دل نالي، دل از تو
حيا كن يا تو ساكت باش يا دل



ابوالقاسم لاهوتي




آيينه‌ي حيراني



تفسير نماز شب، شد قصه‌ي گيسويت
پيچيد چو عطر گل، در شهر، هياهويت



در باد، سواري هست، آوازه‌ي ياري هست
محراب دعاي ما شد قبله ابرويت



اي دوست كجايي تو؟ داغيم براي تو
بگذار به رقص آييم با دف دفِ هوهويت



ديروز اگر بگذشت، بگذار كه بگذاريم
امروز كنار خم سر بر سر زانويت



كشت و ثمري بايد، چشمان تري بايد
اي دل، دل بي حاصل، كو سنگ و ترازويت؟



آيينه‌ي حيرانيم، اندوه پريشانيم
تفسير نماز شب، شد قصه‌ي گيسويت



محمد علي عجمي



خورشيدهاي گم شده



حاجت به اشك ريختنم نيست
زيرا كه دير شد
ديگر ز ديدن من الا دنيا
چشم تو سير شد
من حسرت نگاه شفق را دمِ غروب
احساس مي‌كنم
من خنده‌ي فسرده‌ي گل‌ها را
در آخر بهار
چشمان ته نشسته‌ي دريا را
اندوه لانه‌هاي تهي را
هنگام خير‌باد پرستوها
احساس مي‌كنم
اما چه بايدم؟
تنها در اين قلمرو غفلت نشسته‌ام
قاصد كجاست تا خبري آورد مرا؟
آوه چه ساده است و چه سخت است
بر ياد هيچ كس نرسيدن
چو غوك‌ها نداي فرح بر لب
در مرده آب خويش تپيدن
اما
حاجت به اشك ريختنم نيست
زيرا ره نجات نه اين است
اين دم كه پوچ مي‌گذرد در گمان من
شايد دم عجيب‌ترين است
شايد به گوش‌هاي كسي بر حق
آواز من چو آب بقا مي‌چكد فرو
پس اين صداي كيست كه تكرار مي‌شود؟
"بر فند خود مكوش و چنين هرزه‌ها مگو
زيرا از اين صداي حقيرانه
خاموشي افضل است".
اين ظلمت از كجاست؟
شب چون عجوزه‌ست كه با خنده سياه
از چشم‌هاي شيشه به من مي‌كند نگاه
از وهم او مرا بكنيد آزاد
اي صبح، صبح، صبح
خورشيد... شيد... شيد
فرياد... ياد... ياد...
اي يار... يار... يار...
بگذار در قلمرو ظلمت، صداي من
خورشيدهاي گمشده را جستجو كند



فرزانه خجندي

سرکار خانم دوشیزه مشیری

از مطلب جالب خوب شما بهره بردم

ممنون از توجه شما

شعر (خواب شیرین- حزین لاهیجی)



ای وای بر اسیری

کز یاد رفته باشد

در دام مانده باشد

صیاد رفته باشد




آه از دمی که تنها

با داغ او چو لاله

درخون نشسته باشم

چون باد رفته باشد



امشب صدای تیشه

از بیستون نیامد

شاید به خواب شیرین

فرهاد رفته باشد



خونش به تیغ حسرت

یارب حلال بادا

صیدی که از کمندت

آزاد رفته باشد


از آه دردناکی

سازم خبر دلت را

وقتی که کوه صبرم

بر باد رفته باشد



رحم است بر اسیری

کز گرد دام زلفت

با صد امیدواری

ناشاد رفته باشد


شادم که از رقیبان

دامنکشان گذشتی

گو مشت خاک ما هم

بر باد رفته باشد



پرشور از حزین است

امروز کوه و صحرا

مجنون گذشته باشد

فرهاد رفته باشد